De Heks en het Luistervinkje
De donkere dagen van de winter waren voorbij. Eindelijk werd het voorjaar. De heks was daar heel erg blij mee want ze was redelijk door de voorraad van haar kruiden en oliën heen. Er stond een druk plukseizoen weer te wachten en daar keek ze erg naar uit.
Op een mooie ochtend werd de heks wakker van de zonnestralen die door haar slaapkamerraam schenen. Ze rekte zich uit en genoot van de warmte die het gaf. “Het is een mooie ochtend om lekker te gaan wandelen en eens te kijken of er al wat veranderingen in de natuur te zien zijn” zei ze tegen zichzelf.
De heks maakte een lekker kopje kruidenthee, kleedde zich aan en toen ze klaar was pakte haar kruidenmand en liep naar buiten. Ze snoof de heerlijke ochtendgeuren diep in. “Wat heerlijk toch die vroege ochtend”, zei ze tegen zichzelf. Ze liep richting het grote bos dit keer, daar was ze een paar jaar niet meer geweest. In het grote bos was alles nog kaal, maar ze zag wel her en der de dieren die de winter goed hadden doorstaan. Alle dieren herkenden de heks nog. Vrolijk begroette ze elkaar en ze liep verder.
Ineens leek het of ze een geluid hoorde, dit geluid kende ze wel ergens van maar ze kon het niet plaatsen. De heks liep dieper het bos in waar het steeds lichter leek te worden in plaats van donkerder. “Wat mooi”, zei ze tegen zichzelf, “wat een licht! Waar zou dat vandaan komen?”. Terwijl de heks verder liep leek het als ze iets zag fladderen, maar terwijl ze keek was het ook al weer weg. Ze liep verder en hoorde weer iets fladderen.
Terwijl ze doorliep werd het lichter en lichter en het geluid wat ze eerder hoorde werd sterker en sterker. De heks werd steeds nieuwsgieriger waar het vandaan kwam en begon wat harder te lopen. Ze wist dat ze er bijna was. En ja…..daar was het, aan de rand van het bos. Heel veel sleedoornbomen die vol zaten met prachtige witte bloesems die licht gaven tegen de donkere achtergrond. De heks wist niet wat ze zag. Ze had wel eerder sleedoornbloesems gezien, maar niet zoals deze. Vol verwondering genoot ze van wat ze zag.
De heks wist dat de sleedoorn als één van de eerste tot bloei komt. Het vormt een belangrijke bron van voeding voor de eerste bijen die wakker worden. De sleedoorn is een krachtige boom. Het bevat veel vitamine C en ondersteunt je om je lichaam uit de winterstand te helpen en je weer kracht en energie te geven. Ze stimuleert de stofwisseling om het lichaam zo te ontdoen van de opgeslagen afvalstoffen. Ze heeft een positieve werking op de urinewegen en de darmen (licht laxerend) om te helpen je afvalstoffen kwijt te raken. Tevens zuivert ze het bloed. Ze heeft een kalmerende werking bij lichte stress. Een prachtige boom dus!!
Ineens hoorde ze naast haar gefladder en gezoem. De heks herkende het ineens……”Dat is het Luistervinkje!!! Die heb ik in geen jaren gezien!!”
De Luistervink kwam op haar schouder zitten. “Goedemorgen heks”, zei het Luistervinkje, “hoe is het met je? Wat heb ik je lang niet gezien!!
“Dat klopt”, zei de heks, “ik ben hier ook al een paar jaar niet meer geweest, wat fijn om je weer te zien!”.
“Ik ben blij dat je er weer bent en ik hoop dat je eindelijk naar me wilt luisteren lieve heks”, zei de Luistervink. “Ik ben er voor jou, toen wilde je niet maar me luisteren, ik hoop dat je dat nu wel gaat doen.”
De heks schrok een beetje van de opmerking van het Luistervinkje, maar eigenlijk wist ze precies waar het over ging. Ze was een beetje van haar pad geraakt en het was tijd dat ze haar pad weer terug vond. De heks wist dat de sleedoorn meestal naar de meidoorn groeit en ook met de meidoorn heeft ze een paar jaar niks gedaan.
Het Luistervinkje begon te zingen, ze had een soort toverzang zodat haar boodschap niet vergeten kon worden.
Ze zong: “ Sleedoorn, boom van het donker, geef de heks een waardevolle schaduw waarin ze kan groeien en haar pad kan volgen. Het pad van haar hart waar de schaduw overgaat in het licht van de meidoorn”.
Plotseling voelde het alsof de heks in een lichtbal stond van allemaal sleedoornbloemetjes. De bloemetjes dwarrelden neer en de heks hield haar handen op om er wat op te vangen. Ze deed de tere bloemetjes in haar buideltje. Het Luistervinkje fladderde nog een paar keer om de heks heen en verdween. De bloesempjes hielden op te dwarrelen en bleven rondom de heks op de grond liggen. Ineens zag ze een klein wit veertje, een veertje was het Luistervinkje voor haar had achtergelaten zo dat ze altijd aan deze boodschap herinnerd kon blijven.
De heks was enorm onder de indruk van alles en liep weer richting het bos, haar mandje vol met sleedoornbloemetjes, het veertje in haar wollen buideltje en genoeg om over na te denken.
