Vrouwtje Onrust en de Betonie
Het was volop zomer en de heks genoot van haar dagelijkste wandelingen in de natuur in het zonnetje. Alles bloeide, ze genoot van de prachtige bloemen die ze onderweg zag, de heerlijke geuren die ze opsnoof, het gezoem van de bijen en hommels die hun buikjes volaten met nectar. Soms zag ze een hommel liggen op de grond, die had zoveel gegeten dat hij niet meer kon vliegen en eerst rustig wat nectar moest verteren in zijn buikje. De heks zette ze altijd veilig onder een struik, zodat ze niet vertrapt werken.

Genietend liep de heks verder. Ineens vloog er iets rakelings langs haar hoofd. Ze schrok ervan, maar het ging zo snel dat ze het niet zag en het was alweer weg voor ze ernaar kon zoeken.
De heks was alweer bijna aan het einde van haar wandeling en vond het bijna jammer dat ze weer naar huis moest, maar ze werd wel blij van de gedachte om de plantjes en bloemen in haar eigen kruidentuin weer te zien. Weer vloog er iets rakelings langs haar hoofd, ze kon nog net wegduiken. En ineens hoorde ze ……pok…..
Nu was de heks wel heel erg benieuwd wat het was. Ze liep richting haar tuin en zag wat op de grond liggen. Het was een heel klein vrouwtje met piekhaar. Het vrouwtje kreunde een beetje en wreef over haar hoofd want ze was tegen een boom gevlogen. “Heb je je pijn gedaan?” vroeg de heks. “Nee”, zei het vrouwtje met het piekhaar, “nee, want daar heb ik geen tijd voor, ik moet gelijk weer verder”. Ze wilde alweer opstaan, maar dat ging wat lastig. De heks hielp haar omhoog. “Hoe heet je?” vroeg de heks. “Ik heet Vrouwtje Onrust”, zei het vrouwtje met het piekhaar. De heks glimlachte, “Heb je zelfs geen tijd om je haar te kammen ’s morgens?”
“Neenee”, zei Vrouwtje Onrust, “dat kost me veeeeeeel te veel tijd, ik moet zoveel doen!!” “Kom”, zei de heks, misschien is het goed als je even tot rust komt na de botsing met de boom. Vrouwtje Onrust stribbelde tegen, maar de heks pakte haar op, zette haar op haar hand en liep de tuin in.

Samen liepen ze naar een grote plant die hele lange stengels had met prachtige paarse bloemen. Zelfs Vrouwtje Onrust was daarvan onder de indruk. Ze was altijd zo ontzettend druk dat ze nooit tijd had om echt te kijken. Nu had ze geen keus. “Wat een prachtige bloemen”, zei Vrouwtje Onrust. “Ja”, zei de heks, “dat is betonie en daar ga ik een heerlijk kopje thee van zetten voor jou om een beetje tot rust te komen.” De heks plukte wat mooie bloemen, legde die naast Vrouwtje Onrust op haar hand en zo liepen ze naar binnen.

Eenmaal binnen zette de heks Vrouwtje Onrust neer op de keukentafel, waar ze heen en weer probeerde te rennen tussen alles wat op de tafel stond. Ze kon niet weg, want het was te vol om een aanloop te nemen en te gaan vliegen. De heks kwam weer terug met de betonie thee en schonk wat thee in een mini kopje en in een gewoon kopje voor haarzelf. Nu moest vrouwtje Onrust wel gaan zitten, want al rennende kon ze geen thee drinken.
Ze ging op het stoeltje zitten wat op de keukentafel stond en nam een slokje van de thee. “Mmmmmmmmmmmm”…..zei ze, “dat is een lekkere thee!!! Ik neem nooit de tijd om thee echt te proeven, want ik ben altijd druk.” De heks glimlachte, zij wist wel hoe het smaakte. Ze had het vaker gedronken, om tot rust te komen als ze een drukke dag had of wat stress, maar ook als ze wat last had van lichte hoofdpijn, of een opgezette buik van toch net niet de juiste dingen eten.

Ze schonk nog een kopje in voor hun beiden en ze genoten er beiden van. “Ik voel me weer rustig genoeg om te vliegen,” zei Vrouwtje Onrust….”
De heks pakte een buideltje waar ze wat betonie kruiden in deed voor Vrouwtje Onrust voor thuis, zette haar buiten neer op het tuinpad en rustig vloog ze weg.